Բլոգիզմ© Ապագայի գովազդ կամ գովազդը ապագայում…

Posts tagged “Մանկություն

Թե ինչ եղավ հետո, երբ ամեն տարի Տիկոյի ծնունդին իջնում էինք ՎՎ…

 Մեր ընկերների մոտ կար մի անխախտ սովորություն…

Սաղ սկսվեց նրանից, որ ես ու Կարենը ջահել ժամանակ ՎՎ ստրիպտիզ բառում էինք աշխատում :  Կարենը բառմենն էր, ես` DJ-ը:  Հեդո հանկարծ մեձացանք (ստեղ էնքան խնդացի, որ փորս սկսեց ցավալ, որովհետև ….ծիծաղալույա… Մեծանալ….Չեմիչե պոզեր ու պոչ:)))): (more…)

Advertisements

Թե ինչ եղավ հետո, երբ Պուշկինի կիսանդրին կորավ…

Լարիսա Անդրեևնան մեր համ դասղեկն էր,  համ էլ ռուսերենի դասատուն…

Բայց ամեն ինչ հերթով:

Հեռավոր 1992 թվականի ցուրտ ու մութ ձմեռն էր:  Երևանի Գ. Բաղյանի անվան համար 141 միջնակարգ դպրոցում եռուզեռ էր` սալյարկի փեջ էին դրել:  Ձիրոն` Մարգարյանը,  մեռավ գալով ու ասելով թե բա հանգարց  պաժառ չքցեք,  հուրիշ բաներ մի մցրեք փեջը,  մի բարձրացրեք սայլարկի նապոռը  ու տենց բաներ… Մենք էլ զաթի աստված տվել  չէր  խնայել  ինչ  կարող եինք մցնում էինք էդ  անտեր  փեջի  մեջ:)  Մեր դասարանում  էլ պարկետ չմնաց :))))

Էս ընթացքում,  որ ես փոսթում էի,  մեր Վահեն զանգեց ասեց -ՀԱՍԵ’Ք , մաշնիս խփել են…Ու հելան սարի պես տղերքը` այսինքն  Ես ու Արթուրը , գնացինք  Վահեին  պադմոգա :)))))   Հիմա  բոլոր հարցերը ոնցվոր կարգավորվեց,  հետ եկանք ու շարունակում եմ փոսթել:ՃՃՃ (more…)


Թե ինչ եղավ հետո, երբ բուդկա մասկվիչի պագրիշկի վրա մի հատ զալատնիկ ավելացավ…

Ուրեմն իսկզբանէ  բանն էր, ու բանն աստծունն էր……

Դասական նոթագրության կանոնների համաձայն միտքս սկսեմ շաբլոնով: Ուրեմն  որ փոքր էի (իսկ տենց ժամանակ եղելա, եղումա և կշարունակի եղել…), պապաս ինձ համար առլյոնիկ հեծանիվ էր առել:  Հայաթի ամենադեմքն էի` առլյոնիկ ունեի, ամենաուժեղն էի, ամենավեսոմի էրեխեն էի, հատկապես որ ես ու Կարենը բեսամթ մոտիկ էինք ու ալյանսի պես բան էինք կազմել…Վիրապին ու Վահեին, ովքեր ռեյտինգով հաջորդն էին, նեղում էինք:)))))    Վերջը, ինչ էի ասում, էս Կարենը կախվավ տանեցիքի բեղերից ու իրան էլ Առլյոնիկ առան:  Հիմա ես ու Կարենը երկու կապուտ զարդարած առլյոնիկներով սաղ օրը ֆռում եինք մասիվով,  մենակ Խելառ Ավոենց թաղերը շատ չեինք խորանում (էդ կողմերում եզդիներ էին ապրում, անունները լավ չեմ հիշում, ուղղակի հիշում եմ որ բռնում ծեծում էին ու հեծոները վերցնում էին, մենք էլ  յանի թե մեր պետքը չի, չենք վախենում , բայց լուռ համաձայնությամբ էդ կողմ չեինք գնում): Ու հետո հոգնեցինք անկապ տրյուկներ անելով, սկսեցինք ավելի ակտիվ օգտագործել հեծանիվները: Մի անգամ պետք էր մեքենայի նիպել-զալատնիկի կալպաչոկ, մի մաշնի վրից հանեցինք ու հեծոյով շատ օպերատիվ ձևով թռանք: Համը մնաց բերաններս` սկսեցինք մասիվ մտած սաղ մաշնեքի վրի կլապաչոկները հանել…Մի պահ եկավ, որ տեսանք որ մի երկու ցելաֆոն  կալպաչոկ ունենք: Ասինք հետաքրքիր չի, արի բարեգործություն անենք, ում մաշնի վրա կալպաչոկ չկա դնենք…Երեվի էդ ժամանակ Ռոբին Հուդի կամ Զօռոյի կինոների տակ էինք:)))))))) Վերջը, սկսեցինք դնել կալպաչոկները…..Հասանք գլխավորին…. (more…)